|
|
Deze maand geen column van mij in Kiind, maar een artikel. En omdat ik er heel trots op ben verwacht ik wel dat u dan ook extra lief bent in de reacties 
|
|
Er groeit een gevoel in mij. Het gevoel dat ik weg wil, plekjes wil ontdekken, mensen wil ontmoeten.
Er groeit een vermoeidheid in mij. Van het soort dat niet met een ochtend uitslapen weg gaat.
Er groeit een bewustwording in mij. Een realisering van korte lontjes en lange tenen.
Er groeit een gebrek in mij. Een gebrek aan vitamine v.
Er groeit een gemis in mij. Een gemis aan lege agenda's en hele dagen voor je om niets te doen of juist alles.
Er groeit een behoefte in mij…
…. de behoefte om op vakantie te gaan!
(nog een maandje, dan ben ik eindelijk aan de beurt)
|
|
Die club van slechte huisvrouwen dus. Als ik die weer eens 10 keer per half uur in mijn Twitter-tijdlijn voorbij zie komen dan krijg ik spontaan uitslag. Komt natuurlijk van al die rondvliegende bacteriën ;-)
Niet omdat ik nu totaal geen herkenning vind in de eindeloze tweets en logjes over vrouwen die in de chaos van hun leven complete vergeten dat er ook wel eens schoongemaakt en opgeruimd moet worden. Maar omdat die dames dat zomaar vertellen. Aan zo’n beetje iedereen. Ben ik dan de enige die in ieder geval net doet alsof het altijd net zo opgeruimd en schoon is als wanneer ik visite heb?
Maar een persoon deed dit dus niet en heeft nu duizenden volgers en onderhandelt over een tv-programma. Al die tijd die ze gebruikt heeft om over haar vieze huis te twitteren had ze natuurlijk ook kunnen besteden aan schoonmaken, maar hé, dan had ze straks niet haar eigen tv-programma. En sinds ik dat weet, dat niet schoonmaken leidt tot eigen tv-programma’s dus, sindsdien overweeg ik ook te stoppen met schoonmaken. Al die tijd, die kun je prima aan andere zaken besteden. Je huis ziet er waarschijnlijk niet uit na verloop van tijd, maar ach, je hebt in ieder geval het begrip van minstens de helft van alle Nederlandse, vrouwelijke twitteraars. Niet dat ik het aan iemand ga vertellen natuurlijk, dat de kattenbak al een week niet verschoond is. Echt niet, ik kijk wel uit. Sommige dingen kun je beter voor jezelf houden
p.s. Heeft u ook de hoop nog niet opgegeven en doet u tenminste nog een poging uw huishouden op orde te krijgen en te houden? Stap dan nu over op de hashtag #cvmh (club van middelmatige huisvrouwen) en laat zien dat uw huis nog niet tot rampengebied is uitgeroepen 
|
|
“Hij liep net 4 stappen los”, zei ik tegen mijn man. En om te bewijzen dat ik het niet uit mijn duim stond te zuigen stond Peanut op en liep zo de hele gang door. Alleen dus.
Ik = supertrots!
|
|
Even net zoals vroeger. Als een vriendin van toen niet alleen zegt dat ze op vakantie naar je toe komt, maar ook echt haar man en kind plus tent inlaadt en koers zet naar het oosten van Europa. Alwaar ze in eerste instantie verwelkomd werd met regen en nog eens regen, maar daar kon ik natuurlijk niets aan doen. Al had ik in het reisgidsje wel iets meer “wat te doen bij regen”-uitstapjes kunnen opnemen. Wijze les voor de volgende gasten.
Maar gelukkig liet de Roemeense zon alsnog zijn gezicht zien en hebben ze nog best wat van de omgeving meegekregen. En van de mensen. En natuurlijk van ons. Want we gingen gezellig vaak gezamenlijk de stad onveilig maken met onze echtgenoten, met dreumes en met haar dochter met de mooie blauwe ogen.
Het meisje met de blauwe ogen en dreumes stonden allebei te stuiteren bij de muziekfontein en rende samen door de fonteintjes en waterbogen van de “waterspeeltuin” op het centrale plein. Waarna de twee mama’s ook wel een beetje aan droge kleren toe waren, maar gelukkig was er dus die zon. En een terrasje.
Ik merkte dat vriendin nog steeds dezelfde dingen niet lust, maar ook hoe ze een slok koffie nam bij de Starbucks en toegaf dat het nog best te drinken was. Zei zij die helemaal geen koffie lust. En ik zag ons, veel en vaak, zoals we vroeger waren, zoals we vroeger bij elkaar zaten, zoals we vroeger samen praatten en lachten en begrepen. Zoals we dat nu ook deden. En doen.
Ik en die vriendin van vroeger. En van nu.
|
|
Nu Peanut naar de crèche gaat is er ook ineens de altijd weer terugkerende vraag wat we in al die broodtrommeltjes en trommeltjes voor tussendoor gaan meegeven. Genoeg te koop in de winkel natuurlijk, maar als het even kan maak ik zelf iets lekkers en gezonds. Gisteren maakte ik dit maïsbrood waar je keuken heerlijk van gaat ruiken. Het brood lijkt qua structuur meer op cake en door het maïsmeel is het een klein beetje zoet van smaak. Ideaal dus als broodtrommelvulling, maar ik ga het ook zeker een keer proberen als bijgerecht.
Maïsbrood (cornbread)
Ingrediënten:
125 g maïsmeel (ik gebruikte maïsmeel voor mamaliga,de Roemeense versie van polenta),
75 - 100 g bloem (afhankelijk van hoe dik het beslag is),
2 en ½ dl melk,
25 g boter,
1 ei,
1 zakje bakpoeder,
1 el suiker,
klein beetje zout
Verwarm de oven alvast voor op 220 graden. Vet een schaal of een springvorm in van ongeveer 20 tot 24 cm in doorsnee.
Laat de boter zacht worden of smelt de boter heel even. Meng het ei met de melk en meng het maïsmeel met de bloem, het bakpoeder, de suiker en het zout. Giet het ei + melk bij het meel en blijf roeren totdat je beslag glad is en klontvrij. Giet het beslag in je schaal of vorm en plaats deze in de oven. Bak 20 minuten, controleer daarna het brood door er een satéprikker in te steken. Als de prikker droog uit het brood komt is het brood klaar. Als de prikker niet droog uit het brood komt, bak je het brood nog een extra 10 minuten.
|
|
In verband met druk, druk, druk heeft u er even wat langer op moeten wachten. Maar deze maand gewoon weer een column van mij in Kiind.
Kinderdag
|
|
Zaterdag togen we als gezin naar de universiteit. Niet om dreumes alvast in te schrijven, maar om een diploma uitreiking van een vriendin bij te wonen. Veel mensen en dus ook veel te zien, en toen we na afloop met zijn allen in een restaurant wat aten en dronken viel Peanut dan ook pardoes op schoot in slaap. Half op mijn schoot, half op de schoot van mijn man wel te verstaan. Kortom, heel praktisch en helemaal niet belemmerend in je bewegingsvrijheid. Snel naar huis, om dat ene gewraakte jurkje aan te trekken en meteen door naar een samenscholing van Nederlanders die allemaal net toevallig naar die ene wedstrijd zaten te kijken. Slaapverwekkend in het begin maar gelukkig hadden we een dreumes bij ons die steeds van de pinda’s wilde snoepen, van de veranda af wou kruipen (als je eenmaal weet wat er op de veranda gebeurd wil je immers ook ontdekken wat er zich onder een veranda afspeelt) en de tv eens van dichtbij wou bestuderen. Dat hield de spanning er een beetje in.
Na zo’n lange dag en na het horen van al die Japanse namen was de zin om te koken compleet afwezig en het ligt dan ook volkomen voor de hand dat wij daarna sushi besteld hebben. Lijkt me logisch zou Cruijff zeggen.
En daarna begonnen Peanut en ik uitgerekend op vaderdag aan onze twee weken alleen, aangezien manlief voor zijn werk in het land van frieten, bier en veldrijden zit. Dus mocht u zin hebben in een (digitaal) kopje koffie, dan houd ik me aanbevolen! We bakten kwarkbroodjes, gingen lekker lunchen in de zon met opa, en lazen extra veel boekjes samen. Gewoon, omdat we de tijd hadden. En hebben.
En o ja, de resultaten van het bloedonderzoek zijn ook binnen, de komende 2 maanden krijgt Peanut ijzerdruppels ivm bloedarmoede. Maar aan zijn gezichtje te zien zijn ijzerdruppels ontzettend lekker. Dan weet u dat ook weer.
|
|
Mijn kleine man ontwikkeld en groeit op allerlei fronten, maar helaas niet al te sterk in op het terrein van lichaamsgewicht en lengte en dus gingen we gisteren even langs de kliniek voor wat testjes. Grote vreugde natuurlijk met al die leuke vrouwelijke dokters en verpleegsters en donders wat komen we daar vaak zeg de laatste tijd. Zo’n crèche is me toch een aanslag op de weerstand van je dreumes.
Allemaal leuk en aardig, maar testen op allergien en bloedwaardes en meer van dat soort zaken doe je natuurlijk niet door met een stethoscoop te klungelen, dat doe je door bloed te prikken. Twee charmante verpleegsters hadden de eervolle taak om een naald in mijn kindje van een jaar en vier maanden te steken. Drie vrouw sterk zette we ons schrap voor huilbuien en traantjes, heel veel traantjes. Eerst het armpje afbinden. Peanut kijkt vol interesse naar de handelingen die ze verricht. Armpje ontsmetten. Peanut buigt even wat dichterbij met zijn hoofd om te ruiken, trekt een gek gezicht naar mij en lacht. En ik lach terug, misleidend kreng dat ik ben. “Kijk, het is net alsof we Discovery kijken!” Want daar is ie zo gek op. De naald komt uit de verpakking, iedereen houdt de kleine man nog even extra stevig vast en hop, daar verdwijnt het metaal in mijn kind. Peanut kijkt me even verbaasd aan, en buigt vervolgens ziin hoofdje weer wat dichter naar zijn arm, om alles van dichtbij te kijken. En hij lacht, de prutser lacht gewoon. Drie buisjes lang. Buigt hij zich af en toe naar voren om alles van dichtbij te kunnen zien. Kijkt hij gebiologeerd naar alles wat de zuster doet. En grijnst hij af en toe naar mij alsof hij wil zeggen; “Dit is nog eens interessant mama!” Huilbuien:nul. Traantjes: nul.
Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat ik mijn kleine wetenschapper die dag als trotse mama getrakteerd heb op zijn favoriete (suikervrije) bosbessenmuffin?
|
|
- Dat verschillende media koppen dat het Oranje elftal geen doelwit van aanslagen is, omdat Al Qaeda verklaart heeft dat ze geen aanslag op het WK voetbal zullen plegen. Sinds wanneer zijn terroristen zo betrouwbaar dat we ze op hun woord geloven?
- Waarom we ook alweer Sieneke naar het Songfestival sturen. Als er nog een Roemeense collega komt melden dat zijn of haar oren spontaan zijn gaan bloeden na het beluisteren van dat kermislied dan sta ik niet in voor de gevolgen. Echt niet.
- Waarom de hoeveelheid werk alleen maar lijkt toe te nemen naarmate ik meer werk. En waarom ik dan niet gewoon bij wijze van experiment de boel de boel laat om te zien wat dat voor een effect op de stapel zou hebben?
- Waarom de mensen die je niet aan de telefoon wilt hebben veel vaker bellen dan de mensen die je graag spreekt.
- Waarom WK-liederen zo tranentrekkend slecht moeten zijn. Is het een regel, een wet? En is er een commissie die beoordeelt of je liedje wel pulp genoeg is?
U nog iets hieraan toe te voegen?
|
|
|
“Wat ga ik nu kopen voor X??” riep manlief me vertwijfeld toe. Hij herhaalde de vraag een paar keer die dag in de hoop dat het antwoord hem dan als vanzelf te binnen zou schieten. Wat niet gebeurde.
Na een keer of wat vroeg ik dus maar waar X zoal van hield, op een nadrukkelijke 'ik ben druk en kun je dit echt niet zonder mij?'-toon. “Voetbal.” “En verder?” “Geen idee”. Ik zeg, de reden dat mannen geen goede cadeau’s kunnen bedenken is om dat ze zo weinig vooronderzoek doen.
Ik tikte verder aan een document dat af moest, nam nog eens een slok koffie en zei tussen neus en lippen door; “anders geef je hem zo’n stickerboek, je weet wel, voor voetbalplaatjes.” Leek me wel lachen, een gebbetje, een geintje. Want ergens associeer ik voetbalplaatjes met jongetjes van acht. Wat dan weer precies de reden is dat ik tot dan toe stelselmatig geweigerd had zo’n boek in huis te halen.
Voetbalplaatjesstickerboek (over mooie scrabble-woorden gesproken) was een groot succes. Hij (X) had het mooi gevonden. Hij en alle andere mannen op het feestje. En die mannen zijn de dag erna ook allemaal zo’n boek gaan halen. Voor ik het wist kwamen er ineens smsjes binnen; of manlief al dubbelen had. Had ie niet. Nu wel. Want zoals u begrijpt is ook hij gelijk zo’n boek gaan kopen. En heel veel voetbalplaatjes. Ik en mijn grote mond ook altijd.
|
|
Ik ben weer terug op mijn plek. Inderdaad, terug van vakantie, maar ook terug van weggeweest op mijn werk. Na een uitgebreide baby-sabbatical maak ik weer heerlijk nieuwerwets deel uit van het legioen aan kantoordames (en kantoorheren) dat dagelijks de bedrijfspanden bevolkt . Gemotiveerd door mijn nieuwe werkplek en de schier oneindige voorraad koffie verricht ik mijn werkzaamheden dus weer op een locatie waar geen box aanwezig is, geen rondslingerend speelgoed, waar geen baby-Mozart cd’s aanstaan op de achtergrond en waar er zelden tot nooit iemand uit een wasmachine, dvdspeler of kattenbak gevist hoeft te worden. En dat, kan ik u verzekeren, komt de productiviteit zeker ten goede
|
|
Met de zomer in aantocht ben ik momenteel weer eens zeer fanatiek aan het sporten. In de hoop ooit nog eens aan een geweldige fysieke uitdaging a la de eco-challenge deel te kunnen nemen (een meisje mag blijven dromen toch?), omdat je lichaam een tempel is (negeert even haar koffieverslaving) en omdat je kledingkast zo veel meer opties heeft als je sport (zie ook #whatwomenwear).
En je kunt mij van veel dingen beschuldigen maar toch zeker niet van een gebrek aan eigenwijsheid en koppigheid op zijn tijd. Dus sport ik elke dag. Wat natuurlijk helemaal niet mag van die mensen die daar verstand van zeggen te hebben. Je moet namelijk op zijn tijd een rustdag invoeren. Voor het broodnodige spierherstel. Maar ja, een dag bankhangen worden er bij mij al snel twee, drie, vier en ga zo maar door. Het is alles of niets, erop of eronder, bankhangen of sporten. En dus sport ik iedere dag. Mag niet, maar kan nu eenmaal niet anders.
Van sporten krijg je af en toe een klein beetje spierpijn. Is niet erg. Maar het stapelt zich wel op natuurlijk. Ik heb inmiddels spierpijn op spierpijn. Cumulatieve spierpijn zo u wilt. Spierpijn doet niet zo zeer. Cumulatieve spierpijn daarentegen..
Misschien dan toch maar deze week een rustdagje. Of twee…
|
|
#whatwomenwear
Is een trend. Op fora, twitter, flickr, en nou ja, waar eigenlijk niet. Hele weblogs worden er mee gevuld. Primaire doel is om, door middel van elke dag te tonen wat het nu precies is dat je aan hebt vandaag, jezelf te motiveren iedere dag iets leuks aan te trekken. Secundaire doel zal ongetwijfeld ergens tussen mensen de ogen uitsteken en inspiratiebron voor anderen liggen.
En ik doe niet mee. Terwijl ik echt van leuke, mooie en modieuze kleren hou. Ik hou van shoppen. Ik hou van hakjes. Ik ben zo vreselijk fout vrouwelijk als je er nog eens over nadenkt. En dat is precies waarom ik niet elke dag geconfronteerd wil worden met de huisvrouwen-kledingstijl die ik mijzelf sinds de komst van Peanut heb aangemeten.
Eerst waren er natuurlijk de argumenten dat ik te moe was om er over na te denken, dat 300 laagjes lastig is met voeden en dat onze babylama het toch binnen 10 minuten zou onder spugen. En o ja, ik was net bevallen, dat doet weinig met je lijf waardoor je als vrouw denkt, yes, optuigen als een paastak die hap!
Heel veel sporten later zit ik ineens in de net-niet-fase. De zwangerschapskleding is al lang en breed opgeborgen achter in de kast en ook de postnatale “aan niemand vertellen welke maat dit eigenlijk is” -kleding ligt allang niet meer vooraan. Maar toch pas ik ook nog net niet in de “ooit was ik jong, wild en kinderloos”-kleding. Net niet, als in, ik krijg het al aan maar het knoopje wil nog niet dicht. Dat idee. Blijft over de “hartstikke leuk voor een avondje bankhangen”-kleding. En dat dan dus de hele dag. Zonder bankhangen.
Dus dan weet u het. What women wear. En nee, daar krijgt u lekker geen fotootje van. Ik ga liever eerst nog even wat sporten. Of shoppen. Of allebei.
|
|
Ik weet natuurlijk niet hoe het weer bij u is, dus wie weet zit u wel helemaal niet te wachten op deze mededeling. Maar het is me hier toch een partij lente zeg!
|
|
Geen nieuws zonder politiek momenteel. En ik vind het nog leuk om te volgen ook.
Ik zag de debatten en concludeerde net als de rest van Nederland dat Agnes wel heel veel schreeuwde. Dat Wilders meer vragen oproept dan antwoorden geeft. Dat Pieter van Geel het charisma heeft van een pakje appelsap (kent u ze nog, die good old pakjes Wicky?). Ik verbaasde me dat Wouter Bos mee deed in plaats van Mariette Hamer te midden van al die andere fractievoorzitters. Te meer daar later bleek dat hij toen al besloten had te stoppen. Vroeg me af waarom een regeringspartij zoals Christen Unie en een landelijke partij zoals GroenLinks niet mee mochten doen, maar Wilders, kandidaat in slechts twee steden en dus niet veel groter of belangrijker dan een lokale partij, wel. Waarom niet Verdonk, die in 41 gemeentes meedeed?
Ik keek met verbazing naar de grote leegloop bij CDA, PVDA en VVD en bedacht me dat Nederland straks zoveel wachtgeld kwijt is dat we daar makkelijk een of twee gaten in de begroting mee zouden kunnen dichten. Ik had het met mensen over politiek, en donders, wat kun je daar met sommige leuke gesprekken over hebben
Politiek is overal, maar toch was ik verbaasd toen het zelfs in mijn dromen voorkwam. Ik droomde dat ik lijsttrekker was van een volkomen willekeurige partij en bij Hare Majesteit op bezoek was in een teleurstellend sober aangeklede kamer. De reden dat ik wist dat ik lijsttrekker was is omdat Beatrix begon met vertellen dat ik daar zat in mijn functie als lijsttrekker. Dat leek me niet meer dan logisch, het zou pas vreemd zijn geweest als ik daar had gezeten in mijn functie als José van appeltaartenproza.nl. We spraken lang en waren het op alle punten met elkaar eens, wat aantoont dat dit inderdaad een droom betrof.
’s Ochtends vertelde ik mijn man waarover ik gedroomd had. Hij keek zorgelijk...
|
|
“Sietse, ik ben niet gediend van die toon van je, ik ben nog altijd je baas”. “Ehm, Geert. Het is dinsdagmiddag. Ik ben op het moment JOUW baas.”
Dit soort incidenten zullen straks aan de orde van de dag zijn bij de PVV waar Geert Wilders in de Tweede kamer de baas is van Sietse Fritsma, en Sietse in de gemeenteraad van Den Haag weer de baas is van Wilders. Ik begrijp nu ook onmiddellijk waarom de partij van Wilders voorstander is van keiharde saneringen bij de lokale overheid; van de negen Kamerleden zullen er drie ook een plaats innemen in een gemeenteraad. En behalve doorlopend vergaderingen missen, zullen zij dus ook twee salarissen (pardon, vergoedingen) vangen.
Dit zou in iedere willekeurige democratische partij al een vreemde gang van zaken zijn. Maar in een autoritaire partij als de PVV waar Geert Wilders in zijn eentje bepaalt wie er gaat en wie er mag blijven is het dan gelijk duidelijk hoeveel macht Fritsma als stuurman van zijn partij in de Haagse gemeenteraad zal hebben.
|
|
Gisteravond kozen de Roemenen hun inzending voor het Eurovisie Songfestival. Tussen de 16 mogelijke liedjes zaten heel wat slechte acts, maar het gaf allemaal niets. Want zoals van de week al op de Roemeense radio werd verteld, de inzending die Nederland dit jaar stuurt is zo mogelijk nog slechter dan de kalkoen die Ierland twee jaar geleden stuurde. Ik heb iemand zelfs de woorden schending van mensenrechten in de mond horen nemen (of was ik dat zelf ?). Hoe dan ook, met de zekerheid op zak bij voorbaat al niet meer de slechtste deelnemer van de competitie te zijn, durfde echt iedereen het gisteravond aan een gooi te doen naar die vliegtickets richting Oslo. Het werden uiteindelijk Paula Seling en Ovi met het nummer “playing with fire”. En ach, het had allemaal veel slechter gekund. Er komt in ieder geval geen draaiorgel aan te pas.
Paula Seling & Ovi - Playing with Fire
|
|
|
|
|
